اسلام از طريق توجه دادن مردم به مالکيت مطلق خداوند متعال و امانت شمردن دارايي آنان، ترغيب انسان‌ها به هدف قرار دادن عالم آخرت و پرهيز از حبّ دنيا، تحريم رباخواري، واجب ساختن پرداخت خمس، زکات، و تشويق توانمندان به انفاق بخشي از اموال خود به بينوايان، از راه‌هاي مختلف (قرض الحسنه، موقوفات و صدقات) با اين پديده شوم به مبارزه برخواسته و در راه اصلاح جامعه گام برداشته است.

در اين ميان، انفاق به دليل داوطلبانه بودن، نداشتن حدّ و مرز، دارا نبودن عنوان تحقير آميز و ترتّب پاداش بر آن به تناسب اخلاص انفاق کننده و مراعات کردن کرامت انساني انفاق شونده، از امتياز و اهميت ويژه‌اي برخوردار است.[1]

بدان جهت سزاوار است والدينِ کودکان خود را به اين خوي با ارزش اخلاقي و اجتماعي عادت دهند.

مرحوم شيخ کليني در کافي نقل کرده است که امام صادق(عليه السلام) به يکي از فرزندان خود به نام محمّد فرمود: ‌اي فرزندم، چقدر از مال براي تو باقي مانده؟ عرضه داشت: چهل دينار، حضرت فرمود: از منزل خارج شو و آن‌را در راه خدا انفاق کن، جواب داد: غير از اين چهل دينار، چيزي نداريم، امام فرمود: برو انفاق کن، خداوند جايگزين خواهد کرد، مگر نمي‌داني براي هر چيز کليدي است و کليد رزق، انفاق مال در راه خداست، او رفت و بر طبق فرمايش پدرش انفاق نمود، بعد از ده روز چهل هزار دينار از جايي به آنان رسيد، حضرت فرمود: ‌اي فرزندم، ما در راه خداوند چهل دينار انفاق نموديم، ولي او چهل هزار دينار به ما عطا فرمود. «يا بُنَيَّ أَعطَينَا لِلّهِ أَربَعِينَ دِينَارًا فَأَعطَانَا اللهُ أَربَعَةَ آلافِ دِينَارٍ».[2]

در بعضي از روايات توصيه شده است که صدقه با دست کودک انجام شود، هر چند کم باشد؛ مانند آن‌که راوي مي‌گويد، به امام علي بن موسي الرضا(عليه السلام) عرض کردم دو نفر از فرزندانم از دنيا رفته و فقط يک کودک برايم باقي مانده، حضرت فرمود: از طرف او صدقه بده، و آن‌گاه که خواستم از حضور او خارج شوم، فرمود:

[1] . فرهنگ صفات، بايدها و نبايدهاي اخلاقي: 357 الي 359.

[2] . الکافي9:4، ح3.