کودک خويش را امر کن با دست خود صدقه بدهد، هر چند کم و ناچيز باشد، زيرا هر چيز کم اگر با نيّت صادقانه براي خداوند انجام شود، در نزد او بزرگ مي‌باشد. «قال: ... مُرَّ الصَّبِيِّ فَليتَصَدَّق بِيدِهِ بِالکِسرَةِ وَ القَبضَةِ وَ الشَيءِ وَ إِن قَلَّ، فَإِنَّ کُلَّ شَيءٍ يُرَادُ بِهِ اللهُ وَ إِن قَلَّ بَعدَ اَن تَصدُقَ النِّيةُ فِيهِ عَظِيمٌ... ».[1]

هـ: عفّت و پاکدامني

عفّت در لغت به معناي خودداري است که به طور شايع در خودداري از انجام کارهاي حرام و زشت به‌کار مي‌رود[2] و مقصود از آن در علم اخلاق، صفت نفساني است که در اثر مقابله و مجاهده در برابر حاکميت شهوات و تعديل تمايلات جنسي از افراط و تفريط، پرهيز از شکم پرستي و تربيت صحيح شکم و شهوت به وجود مي‌آيد[3] و جايگاه انسان را از حيوان جدا مي‌سازد.

شهوت شکم و نيروي جنسي را مي‌توان از نيرومندترين اميال و خواسته‌هاي نفساني و سرآمد آن‌ها به حساب آورد، و همين امر به طور طبيعي کنترل اين دو کشش نيرومند را با دشواري بسيار زياد همراه ساخته است.

ملکه عفت به منزله سدّ محکمي در برابر طغيان اميال جنسي و زياده روي در شهوت پرستي، پليدي اخلاقي و بي عفّتي است که در پرتو آن، زمينه دستيابي به ساير کمالات اخلاقي و رشد و تعالي به مقام شامخ انساني فراهم مي‌گردد.

در روايات معصومين(عليهم السلام) ارزش و اهميت اين صفت نيک و لزوم تحصيل آن، مورد تأکيد فراوان قرار گرفته است. امام باقر(عليه السلام) مي‌فرمايند: خداوند به چيزي برتر از عفّت شکم و پاکدامني عبادت نشده است. «ما عُبِدَاللهُ بِشَيءٍ أَفضَلَ مِن عِفَّةِ بَطنٍ وَ فَرجٍ».[4] و نيز مي‌فرمايند: به راستي برترين عبادت، عفّت شکم و پاکدامني است. «إِنَّ أَفضَلَ العِبادَةِ عِفَّةُ البَطنِ وَ الفَرجِ».[5]

[1] . همان: 4، ح10، وسائل الشيعة376:9، باب4 من ابواب الصدقة، ح1.

[2] . مصباح المنير: 418، لسان العرب376:4، المنجد: 514، فرهنگ فارسي عميد1443:2.

[3] . ر. ک: معراج السعادة: 243، فرهنگ صفات، بايدها و نبايدهاي اخلاقي: 236.

[4] . الکافي79:2، (باب العفّة)، ح1.

[5] . همان: ح2.