موقع ورود به اتاق مادرش و خواهرش و خاله اش با اجازه وارد شود، و شما اجازه ورود به او ندهيد، مگر اين‌که با سلام وارد شود، زيرا سلام اطاعت از خداوند بزرگ است. و نيز ديگر رواياتي که در اين باره وارد شده است.[1]

با مقايسه احکام تربيتي اسلام، از جمله اين حکم که در جهت عفّت و پاکدامني کودکان صادر شده و آن‌چه در دنياي به اصطلاح متمدّن امروز مي‌گذرد که بسياري از مردم آن‌ها همانند حيوانات، بلکه زشت‌تر در جلوي چشم کودکان، خود را از نظر جنسي ارضاع مي‌نمايند و در وسائل ارتباط جمعي، از آن تبليغ مي‌کنند و به طور کلي در برخي از جوامع غربي ديگر عفاف، پاکدامني، کنترل غريزه جنسي و از اين قبيل امور هيچ مفهوم و معنايي ندارد، معلوم مي‌شود اسلام به تعالي و تکامل کودکان با چه دقت و ظرافتي توجه داشته، و اگر والدين به تربيت صحيح آن‌ها همت گمارند، بي‌گمان در مسير سعادت و خوشبختي قرار خواهند گرفت.

10. تربيت با موعظه[2]

انسان در تمام عمر به‌ويژه در سنين کودکي، نيازمند موعظه و نصيحت است، زيرا به طور طبيعي در معرض غفلت و فراموشي از خود و آن‌چه به مصلحت اوست، مي‌باشد.

موعظه يکي از اساسي‌ترين روش‌هاي تربيتي است که انسان را به نيکي‌ها يادآوري و به سوي آن سوق مي‌دهد. در قرآن کريم آيات بسياري وجود دارد که با مضامين مختلف، مردم را موعظه مي‌نمايد.

گاهي مي‌فرمايد: ‌اي مردم عالَم، «قرآن» که همه پند و اندرز و شفاي دل‌هاي شما و هدايت و رحمت بر مؤمنان است، از جانب خدا براي هدايت و سعادت شما آمد. (يَا أَيُّهَا النّاسُ قَد جاءَ تکُم مَوعِظَةٌ مِن رَبَّکُم وَ شِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَ هُدًي وَ رَحمَةٌ لِلمُؤمِنِينَ)[3].

[1] . الکافي5: 529 ـ 530، ح1و3 ـ 4، وسائل الشيعه20: 217 ـ 218، باب121 من ابواب مقدمات النکاح و آدابه، ح2 ـ 3 ـ 4.

[2] . موعظه از ماده «وعظ» به معني يادآوري امور نيک و پسنديده مي‌باشد، ر. ک: راغب، مفردات: 876؛ برخي ديگر آن‌را به وصيت به تقوا و ترغيب و تشويق به اطاعت از خدا و دوري از معصيت، معني نموده‌اند، لسان العرب463:6، مجمع البحرين1952:3 و در فارسي آن‌را پند و اندرز نامند؛ فرهنگ عميد1952:2.

[3] . سوره يونس57:10.