12. تربيت با تشويق

يکي از تمايلات فطري انسان که از دوران کودکي آشکار مي‌شود و تا پايان عمر باقي است، ميل به ستايش و تحسين ديگران است. هر کودک و بزرگسالي انتظار دارد در مقابل موفقيتي که بدست مي‌آورد، مورد تحسين و تمجيد قرار گيرد و از اين کار بسيار مسرور و خشنود مي‌گردد.

در سايه تشويق و تحسين، استعدادهاي دروني افراد به فعليت مي‌رسد و کمالات دروني مردم آشکار مي‌گردد، گويي تشويق، به افراد نيروي تازه‌اي مي‌بخشد و راه تعالي و تکامل را به روي آنان باز مي‌کند.

تشويق از مهم‌ترين روشهاي تربيتي است که مي‌توان در تربيت کودکان از آن استفاده کرد. يکي از بزرگترين روانشناسان عصر حاضر «دکتر ماگدوگان» مي‌گويد: تقريباً تمام اطفال بدون استثنا بيش از تنبيه و خشونت، به تشويق و برانگيختن حس اعتماد به نفس احتياج دارند، چه بسياري از اطفال بر اثر فقدان مشوّق و محرّک، از استعداد خلاّق خود بي خبر مانده‌اند و فقط يک تذکّر کوچک قادر به ظاهر کردن آن گشته است. قسمت عمده‌اي از آشفتگي‌هاي فکري و عصبي اطفال، مولود رفتار خشونت‌باري است که براي سرزنش آن‌ها اِعمال گرديده است و اين بيماري عصبي اغلب تا آخر عمر هم، دست از سر انسان بر نخواهد داشت.[1]

نياز به تشويق، نيازي هميشگي است و اين خطا است که برخي تصور کنند چون فرزندانشان بزرگ شده‌اند، نيازي به تشويق ندارند، بلکه به جز انبيا و اوليا و برگزيدگان الهي، همه افراد در همه مراحل زندگي نيازمند تشويق و تمجيدند.[2]

13. نمونه هايي از تشويق، در قرآن و احاديث

در تعاليم اسلام، از تشويق براي تربيت استفاده شده است. اولياي دين، مردم را با اين روش به انجام نيکي‌ها و خوبي‌ها، شادمان و دلگرم مي‌نمودند. به عنوان نمونه:

[1] . الکافي44:1، (باب استعمال العلم)، ح3.

[2] . گفتار فلسفي، کودک از نظر وراثت و تربيت334:2.

[ 3 ] . حقوق فرزندان در مکتب اهل بيت(عليهم السلام): 132.