15. آداب تشويق

1ـ لازم است مربّي کودک، کردار پسنديده او را مورد تشويق قرار دهد، نه شخصيت او را، زيرا تشويق شخص، چه بسا موجب عُجب و خودخواهي گردد، افزون بر اين، تشويق شخص اثري نسبت به ديگر کودکان ندارد، بر خلاف تشويق نسبت به کردار و عمل که موجب رغبت ديگران مي‌شود؛ خداوند، خُلق نيکوي پيامبر اکرم(صلي الله عليه وآله) را مورد تشويق قرار داده و ميفرمايد: (وَ إِنَّکَ لَعَليَ خُلُقٍ عَظِيمٍ)[1].

2ـ تشويق بايد به اندازه لازم صورت پذيرد، افراط و مبالغه در آن، اثر آن را از بين مي‌برد.

3ـ در مقام تشويق نبايد کودک با ديگر کودکان که مستحّق تشويق نيستند، مقايسه شود. اين روش، تحقير کودکي که با او مقايسه شده را در پي خواهد داشت.

4ـ اگر تشويق با انجام عملي صورت پذيرفته، بايد آن‌چه وعده داده شده، عملي گردد، زيرا خلف وعده موجب سلب اعتماد کودک از مربّي خواهد شد.

16. تربيت با بيان قصّه

از جمله روش‌هاي تربيتي که ريشه در فطرت انسان دارد و مورد علاقه شديد اطفال نيز مي‌باشد، تربيت با استفاده از قصّه‌هاي آموزنده است.

مربّي مي‌تواند مطالب عالي و رفتار و کردار پسنديده و آن‌چه به مصلحت کودک و در جهت سعادت مادي و معنوي اوست، را در قالب قصّه و به صورت ساده و قابل فهم به او بياموزد، به‌ويژه در عصر حاضر که با استفاده از وسائل سمعي و بصري و با زبان هنر در قالب فيلم و نمايشنامه و... ، قصّه‌هاي آموزنده گذشتگان مي‌تواند در جهت تربيتي، تأثيرات شگرف در پي داشته باشد.

در قرآن کريم که بهترين برنامه تربيتي است، براي ساختن انسان و در جهت تکامل وي، از اين روش استفاده شده، به گونه‌اي که حدود يک سوّم از آيات قرآن را قصّه‌هاي انبياء عظام مانند نوح، ابراهيم، يوسف، آدم و... (عليهم السلام) تشکيل مي‌دهد.

[1] . وسائل الشيعة 135:5، باب11 من ابواب مکان المصلي، ح11.