5ـ رسول اکرم(صلي الله عليه وآله) به بعضي از کودکان نظر افکند و فرمود: واي به فرزندان آخر زمان، از روش ناپسند پدرانشان. عرض شد: يا رسول الله(صلي الله عليه وآله) از پدران مشرک آنها؟ فرمود: نه، از پدران مسلمان که به فرزندان خود، هيچ‌يک از فرائض ديني را نمي‌آموزند و به ناچيزي از امور مادّي درباره آنان قانع هستند، من از اين مردم برئ و بيزارم و آنان نيز از من بيزارند.[1]

2. اثر ايمان به خدا در وجود کودک

ايمان به خداوند که خود، احياي بزرگترين وجدان فطري بشر است، آثار و نتايج غير قابل انکار در احياي ساير فطريات اخلاقي و سجاياي انساني دارد و مي‌تواند همه آن‌ها را با بهترين وصفي، از قوّه به فعليت آورد و به عبارت روشن تر، ايمان به خداوند دو اثر مهم دارد:

نخست آن‌که، بزرگترين واقعيت روحاني، يعني فطرت توحيدي را احيا مي‌کند و سعادت واقعي بشر را پي ريزي مي‌نمايد. و ديگر آن‌که، فطريات روحاني و سجاياي انساني در سايه نيروي اجرايي ايمان بيدار مي‌شود و جامه عمل مي‌پوشد.

وجدان اخلاقي با تمام ارزشي که در سعادت بشر دارد، اگر متکي به ايمان نباشد، نمي‌تواند بشر را از سقوط در انحرافات حفظ کند. ساير صفات پسنديده نيز در صورتي‌که پشتيباني ايماني نداشته باشد، در صحنه نبرد غرائز و تمايلات ضد فضيلت، شکست خواهد خورد.

بدين جهت، کودکاني که از اوّل، با ايمان به خدا تربيت مي‌شوند، اراده‌اي قوي و رواني نيرومند دارند، از دوران کودکي رشيد و با شهامت هستند و نتايج درخشان ايمان از خلال گفتار و رفتارشان به خوبي مشهود است.[2]

حليمه سعديه مادر رضاعي(دايه) رسول اکرم(صلي الله عليه وآله) مي‌گويد: وقتي آن حضرت سه ساله بود، روزي به من گفت: مادر، روزها برادرانم کجا مي‌روند؟ جواب دادم: گوسفندان را به صحرا مي‌برند، گفت، براي چه مرا با خود به همراه نمي‌برند، مادر جواب داد: ميل

[1] . مستدرک الوسائل، الخاتمة، 268:9، ح3281.

[2] . مستدرک الوسائل164:15، باب59 من ابواب احکام الاولاد، ح1.

[ 3 ] . ر. ک: موسوعة احکام الاطفال و ادلّتها432:3 به بعد.