دیگر منابع: تاریخ الحکماء 80 و324 عیون الانباء 158 قاموس الاعلام 2/111 تاریخ طب اسلامی 90 تاریخ پزشکی ایران 150.
ایوب ـ جعفی (در عصر امام کاظم(علیه السلام))
ایوب بن حر جعفی نخعی کوفی ادیم.
ظاهراً کوفی1 و از بردگان طریف2 بوده است. یکی از اصحاب امام صادق(علیه السلام)به شمار می رفت3 و از آن بزرگوار حدیث نقل می کرد.4 برخی گفته اند که او از اصحاب امام کاظم(علیه السلام)نیز بوده است5 و از آن امام روایت می نمود.6 او از بزرگانی چون ابوبصیر، ابوبکر حضرمی و برید عجلی نیز روایت می کرد.7 از راویان موثق و مورد اعتماد در نقل حدیث و شیعه مذهب بود. افرادی چون ابوعبدالله محمد بن خالد برقی،8 مروان بن مسلم و عبدالله بن مسکان از ایشان روایت می کردند.9 اثرش کتابی تحت عنوان اصل می باشد.10
پی نوشت ها
[1] ـ لسان المیزان 1/477 اعیان الشیعه 3/523. [2] ــ رجال الطوسی 343. [3] ــ همان 150. [4] ــ رجال النجاشی 1/257. [5] ــ رجال الطوسی 150. [6] ــ لسان المیزان 1/477. [7] ــ معجم رجال الحدیث 3/256. [8] ــ رجال النجاشی 1/257. [9] ــ جامع الرواة 1/111. [10] ــ رجال النجاشی 1/157.*
دیگر منابع: رجال ابن داود 63 الذریعه 6/314 قاموس الرجال 2/142 خلاصة الاقوال 12 هدایة المحدثین 52 معالم العلماء 26 تنقیح المقال 1/158 نقد الرجال 52 الوجیزه 19 مجمع الرجال 1/245 منهج المقال 65.
ایوب ـ حذاء (در عصر امام صادق(علیه السلام))
ابوعبدالرحمان ایوب بن عطیه حذاء حداد کوفی أعرج.
از اصحاب1 و راویان موثق امام صادق(علیه السلام) بود.2 یحیی بن عمران حلبی و ابوالمغرا از وی روایت می کردند.3 اثر ایوب، کتابی است که صفوان بن یحیی آن را نقل کرده4 که از آن به کتاب الحدیث یاد شده است.5
پی نوشت ها
[1] ـ رجال الطوسی 154. 2 ـ رجال النجاشی 1/256. 3 ـ تنقیح المقال 1/159 جامع الرواة 1/112. 4 ـ رجال النجاشی 1/256. 5 ـ الذریعه 6/315.
دیگر منابع: جامع الرواة 1/112 لسان المیزان 1/486 اعیان الشیعه 3/525 مستدرکات علم رجال الحدیث 1/713 منهج المقال 65 معجم رجال الحدیث 3/259 خلاصة الاقوال 12 نقد الرجال 52 جامع المقال 56 رجال البرقی 29 الوجیزه 19 مجمع الرجال 1/246 دائرة المعارف تشیع 2/667.
ایوب ـ سختیانی (68 ـ 131 هـ )
ابوبکر ایوب بن کیسان سختیانی عنزی بصری.
در سال 66 یا 671 و یا 68 هـ دیده به جهان گشود.2 اهل بصره و از موالی عمار بن یاسر3 یا عمار بن شداد بود4 و در میان قبیله بنی حریش در بصره زندگی می کرد5 و به حسب شهرت، گویی به شغل دباغی روی داشت.6 صحابی امام باقر و امام صادق(علیهما السلام)بود7 و از بزرگانی مانند سعید بن جبیر، حمید بن هلال و محمد بن سیرین حدیث شنید. وی از بزرگان فقها و محدثان مورد وثوق و در شمار تابعین و اهل ثبت و ضبط دقیق حدیث بود.8 او از جهت فقاهت، عبادت، انجام مناسک حج و بریدن از خلق و انس به حق در مرتبه ای والا قرار داشت، به طوری که گاهی تأثیرگذاری اعمال و رفتار او در فرد مخاطب بیش از گفتارش بود.9 ابن عیینه می گوید که من بیش از هشتاد تن از تابعین را ملاقات کردم و در میان آنها کسی به مقام و منزلت ایوب نیافتم. او را القابی چون سید العلماء، سید شباب اهل البصره و سیدالفقهاء داده اند.10 بزرگانی همچون سفیان ثوری، سفیان بن عیینة و سلیمان اعمش از او بهره برده اند.11 برخی از رجال نویسان وی را به ظاهر امامی،12 و برخی عامی مذهب دانسته اند.13 کتاب الفرائض14 و جزء از آثار اوست.15 سر انجام وی در سال 124 یا 12516 و یا 131 هـ بر اثر بیماری طاعون در بصره درگذشت.17