پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ بغداد 7/126.
[2] ــ تهذیب الکمال 4/195.
[3] ــ تاریخ بغداد 7/123.
[4] ــ تاریخ الاسلام 13/124 و 125.
[5] ــ تاریخ بغداد 7/126.
[6] ــ تاریخ مدینة دمشق 10/328.
[7] ــ معجم المؤلفین 3/54.
[8] ــ دول الاسلام 110 و111.
[9] ــ التاریخ الکبیر 2/150.*

دیگر منابع: میزان الاعتدال 1/331 الوافی بالوفیات 10/184 .

بکّار ـ ثقفی (182 ـ 270 هـ )

ابوبکره بکّار بن قتیبه بن اسد ثقفی بکراوی بصری.

از طایفه بنی حارث بن کلده ثقفی بود.1 در سال 182 هـ در بصره به دنیا آمد2 و با فرا گرفتن فقه از هلال بن یحیی، و حدیث از شخصیت هایی چون ابوداود طیالسی، روح بن عباده و عبدالله بن بکر سهمی فقیه و محدث گردید و راویانی چون ابوعوانه و ابوجعفر طحاوی از او استماع حدیث کرده و روایت نموده اند.3 او با مزنی مناظره علمی داشته است.4 بکّار در سال 246 هـ از جانب متوکل (خلافت 232 ـ 247 هـ ) پذیرای منصب قضاوت مصر گردید و مدت 24 سال و اندی عهده دار این مسئولیت بود. زمانی احمد بن طولون تصمیم گرفت او را وادار به لعن و خلع الموفق ولیعهد خلیفه کند، ولی او نپذیرفت و به زندان افتاد و تا زمان مرگ ابن طولون در حبس بود و سپس آزاد گردید و اندکی بعد وفات یافت. او حنفی مذهب بود و سرانجام به سال 270 هـ در مصر درگذشت و در قرافه مدفون گردید.5 کتاب جزء6 الوثائق و العهود کتاب الشروط المحاضر و السّجلات و کتابی که در آن، ردود شافعی را بر ابوحنیفه رد کرده از آثار او دانسته اند.7

پی نوشت ها

[1] ـ طبقات الاولیاء 119.
[2] ــ تاریخ مدینة دمشق 10/368.
[3] ــ سیر اعلام النبلاء 12/599.
[4] ــ همان 494.
[5] ــ وفیات الاعیان 1/280 سیر اعلام النبلاء 12/599.
[6] ــ کشف الظنون 1/586.
[7] ــ معجم المؤلفین 3/55.*

دیگر منابع: الوافی بالوفیات 10/185 النجوم الزاهره 3/47 الجواهر المضیئه 1/168 تاریخ الاسلام 20/70 العبر 1/389 شذرات الذهب 2/158 تذکرة الحفاظ 2/537 البدایة و النهایه 11/48 مختصر تاریخ دمشق 5/237 اللباب فی تهذیب الانساب 1/169 الانساب 1/384 الاعلام 2/60 الثقات 8/152.

بکر ـ أزدی (در عصر امام رضا(علیه السلام))

ابومحمد بکر بن محمد بن عبدالرحمان بن نعیم ازدی غامدی کوفی.

از افراد برجسته خاندان آل نعیم، از خاندان های مهم و عالم پرور شیعه در کوفه، بود.1 وی از اصحاب امام صادق، امام کاظم و امام رضا(علیهم السلام) به حساب می آمد2 و از امام باقر، امام صادق و امام کاظم3(علیهم السلام) و افرادی چون ابابصیر، ابان بن عثمان و اسحاق بن جعفر روایت کرده است.4 افرادی چون عبدالله بن صلت قمی، عباس بن معروف، احمد بن اسحاق، ابراهیم بن هاشم، ابن ابی عمیر، حسن بن علی بن یقطین و عثمان بن عیسی از وی روایت کرده اند.5 او فردی مورد اعتماد و عمرش طولانی بود و کتابی دارد که عده ای از اصحاب، آن را نقل کرده اند.6 به عقیده برخی رجال شناسان، دو نفر به نام بکر بن محمد ازدی داریم،7 ولی گویا کشّی قائل به تعدد نیست.8 کتاب الحدیث9 و اصل را از آثار وی شمرده اند.10

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 1/269. 2 ـ رجال الطوسی 157، 344 و 370. 3 ـ لسان المیزان 2/57. 4 ـ معجم رجال الحدیث 3/357.
[5] ــ جامع الرواة 1/128.
[6] ــ رجال النجاشی، همان.
[7] ــ معجم رجال الحدیث، همان.
[8] ــ اختیار معرفة الرجال 592.
[9] ــ الذریعه 6/316.
[10] ــ الفهرست (طوسی) 39.*

دیگر منابع: رجال البرقی 40 معالم العلماء 28 تنقیح المقال 1/179 اعیان الشیعه 3/599 طرائف المقال 1/179 مجمع الرجال 1/277 رجال ابن داود 73 خلاصة الاقوال 26 جامع المقال 102 منهج المقال 71.

بکر ـ أشج (در عصر امام جواد(علیه السلام))

ابومحمد بکر بن احمد بن ابراهیم اشج اعصری عبدی.

نجاشی او را از طایفه اشج بنی اعصر و راوی امام جواد(علیه السلام)1 دانسته است. او همچنین از امام رضا(علیه السلام) و فاطمه دختر ایشان روایت شنیده و افرادی چون علی بن محمد عیینه و احمد بن فضل از او حدیث نقل کرده اند.2 نجاشی او را شخصی ضعیف قلمداد کرده است. کتاب های الطهارة الصلاة الزکاة و المناقب آثار او می باشند.3

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 1/272.
[2] ــ مستدرکات علم رجال الحدیث 2/47.
[3] ــ رجال النجاشی 1/272.*

دیگر منابع: رجال ابن داود 432 منهج المقال 71 خلاصة الاقوال 208 جامع