نثرنویسی آشنا شدند. از جمله شاگردانش، عبدالحمید بن یحیی ایرانی بود که خود کاتب مروان بن محمد بود.3 به دستور هشام بن عبدالملک، کتاب هایی را از زبان پهلوی به عربی ترجمه کرده است که عبارت اند از4: کتاب رستم و اسفندیار و کتاب بهرام شوس5 که به بهرام چوبین شهرت دارد. سال درگذشت وی در دست نیست، ولی در نیمه نخست قرن دوم می زیسته است.

پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ ادبیات در ایران 1/120، 183 و 184.
[2] ــ الفهرست (الندیم) 305.
[3] ــ تاریخ ادبیات در ایران 1/120، 183 و 184.
[4] ــ فن نثر در ادب پارسی 1/106.
[5] ــ الفهرست (الندیم) 305.*

جبلّه ـ کنانی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

جبلّة بن حیّان بن أبجر کنانی کوفی.

آل ابجر از اشراف و بزرگان بنی عجل و ساکن کوفه بودند.1 پدرش حیان طبیب2 و از اصحاب رسول خدا (صلی الله علیه وآله) و علی(علیه السلام)بود3 و خود او از اصحاب امام جعفر صادق(علیه السلام)بود4 و از آن حضرت5 و جمیل بن درّاج روایاتی نقل کرده است. فرزندش عبدالله بن جبلّه از او روایت کرده است. ایشان دارای کتاب النوادر بوده است.6 شیخ طوسی و به تبع او برخی رجالیون نام پدرش را حنان آورده اند،7 از این رو برخی احتمال داده اند «جبلة بن حنان» با «جلبة بن حنّان» برادر باشند.8

پی نوشت ها

[1] ـ تصحیفات المحدثین 468.
[2] ــ مجمع الزوائد 5/99.
[3] ــ اسد الغابه 2/67 الاصابه 2/125.
[4] ــ رجال النجاشی 1/313.
[5] ــ لسان المیزان 2/95.
[6] ــ رجال النجاشی 1/313 جامع الرواة 1/164.
[7] ــ رجال الطوسی 164 معجم رجال الحدیث 4/34.
[8] ــ تنقیح المقال 1/207.*

دیگر منابع: الذریعه 24/326 مجمع الرجال 2/17 حاوی الاقوال 3/364 قاموس الرجال 2/345 الجامع فی الرجال 1/356 منهج المقال 81 رجال ابن داود 91 .

جحدر ـ طائی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

جحدر بن مغیره طائی کوفی.

اهل کوفه1 و از اصحاب امام جعفر صادق (علیه السلام)2 بود و از آن حضرت روایاتی نقل کرده است.3 کسانی چون محمد بن ادریس از وی روایت کرده اند.4

علامه به نقل از غضائری او را از خطابیّه، فرقه ای از شیعه و پیروان ابوخطاب اسدی دانسته و ایشان را درنقل حدیث ضعیف شمرده است.5 کتاب الحدیث اثر ایشان می باشد.6

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 1/318.
[2] ــ رجال ابن داود 81 الجامع فی الرجال 1/358.
[3] ــ رجال النجاشی 1/318.
[4] ــ لسان المیزان 2/99.
[5] ــ خلاصة الاقوال 211.
[6] ــ الذریعه 6/317.*

دیگر منابع: مستدرکات علم رجال الحدیث 2/121 تنقیح المقال 1/208 منهج المقال 81 معجم رجال الحدیث 4/37 قاموس الرجال 2/349 جامع الرواة 1/147 مجمع الرجال 2/18 حاوی الاقوال 3/366 الوجیزه 23.

جراب الدولهاحمد ـ سجزی جرّاح ـ مَدائنی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

جرّاح مدائنی در زمره اصحاب امام باقر و امام صادق(علیهما السلام) به شمار می رفت1 و از آن دو بزرگوار روایت کرده است. کسانی چون نضر بن سوید2 و قاسم بن سلیمان3 از وی روایاتی نقل کرده اند. در رجال نجاشی نام او در زمره محدثان شیعه آمده است.4 برخی از رجال نویسان ایشان را در نقل روایت ضعیف شمرده و غیرموثق دانسته اند.5 وی دارای کتاب الحدیث بوده است.6

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 112 و 165.
[2] ــ رجال النجاشی 1/317 الکافی 6/447.
[3] ــ جامع الرواة 1/147.
[4] ــ رجال النجاشی 1/317.
[5] ــ تنقیح المقال 1/209 حاوی الاقوال 3/366.
[6] ــ الذریعه 6/317.*

دیگر منابع: اعیان الشیعه 4/68 مستدرکات علم رجال الحدیث 2/123 منهج المقال 81 رجال البرقی 47 کامل الزیارات 322.

جرول ـ حُطیئه (م 59 هـ )

ابومُلَیکه جرول بن اوس بن مالک بن جؤیّة بن مخزوم حطیئه عبسی نجدی.

از قبیله بنی قطیعة بن عبس بود و او را به سبب کوتاهی قد «حطیئه» لقب دادند. وی دوره جاهلیت و اسلام را درک کرد1 و بیشتر عمرش را در جاهلیت گذارند.2 از شاعران بزرگ، برجسته و فصیح بود و به فنون شعری تسلط کامل داشت.3 اشعاری قوی داشت و اکثر اشعارش در مورد بنی قریع بود.4 بعد از وفات پیامبر (صلی الله علیه وآله)5 و به نقلی