آورد و تا آخر عمر گدایی می کرد. برخی نیز مضمون این روایت را درباره فرزند ابوسعید آورده اند.10 کتاب الحدیث از آثار اوست.11

پی نوشت ها

[1] ـ رجال الطوسی 330.
[2] ــ رجال النجاشی 2/402.
[3] ــ جامع الرواة 2/310.
[4] ــ نضد الایضاح 353.
[5] ــ جامع الرواة 2/310.
[6] ــ تنقیح المقال 3/287.
[7] ــ نضد الایضاح 353 نقد الرجال 367.
[8] ــ الوجیزه 116 حاوی الاقوال 4/354.
[9] ــ رجال ابن داود 368.
[10] ــ نضد الایضاح 353.
[11] ــ الذریعه 6/371.*

دیگر منابع: الفهرست (طوسی) 190 قاموس الرجال 9/286 معجم رجال الحدیث 19/241 رجال البرقی 43 مستدرکات علم رجال الحدیث 8/395.

هدبه ـ عذری (م حدود 54 هـ )

ابوسلیمان هدبة بن خشرم بن کرز بن ابی حیة بن کاهن عذری.

وی از طایفه عذره بود که در نیمه اول قرن اول در حجاز می زیست.1 ایشان شعر را از بشر بن ابی حازم آموخت و جمیل شاعر از هدبه آموخت.2 هدبه از حطیئه شاعر، و جمیل از هدبه روایت کرده اند.3 وی شاعری فصیح از بادیه حجاز بود4 و در اشعارش از امثال زیاد استفاده می کرد.5 مورخان در سرگذشتش گفته اند که زمانی بین او و زیادة بن زید عذری به جهت اینکه برای خواهر یکدیگر اشعاری سروده بودند، نزاعی در گرفت که در نتیجه زیاده به قتل رسید.6 پس از این ماجرا وی متواری گشت که سعید بن عاص، والی مدینه وی را دستگیر کرد و مدت پنج یا شش سال به زندان افکند7 و معروف است که در زندان نیز اشعاری سروده است.8 سپس به دستور معاویه در سال 54 هـ از زندان آزاد، و تسلیم عشیره زیاد گردید9 که در نتیجه، آنها به دیه راضی نشدند و تقاضای قصاص کردند و به دست پسرش مسور بن زیاده،10 در حدود 5011 یا 54 هـ کشته شد.12 او دارای شعری است13 که ابوسعید سکری آن را جمع آوری کرده است.14

پی نوشت ها

[1] ـ تاریخ التراث العربی 2 / 2 / 270.
[2] ــ الاعلام 8/8.
[3] ــ الاغانی 21/254.
[4] ــ تاریخ مدینة دمشق 73/366.
[5] ــ معجم الشعراء 407.
[6] ــ الاغانی 21/262. 7 ـ معجم الشعراء 407.
[8] ــ سمط اللآلی 1/249.
[9] ــ تاریخ التراث العربی 2 / 2 / 270.
[10] ــ جمهرة انساب العرب 448.
[11] ــ الاعلام 8/78. 12 ـ تاریخ الادب العربی (بلاشیر) 336.
[13] ــ الفهرست (الندیم) 180.
[14] ــ همان 86.*

دیگر منابع: الاکمال 7/311 وفیات الاعیان 1/366 مختصر تاریخ دمشق 27/70 تاریخ الادب العربی (بروکلمان) 1/194 لغت نامه دهخدا 14/20711 خزانة الادب 4/85 کتاب التنبیه چاپ شده در الامالی (قالی) 3 /84.

هذیل ـ اشجعی (م حدود 120 هـ )

هذیل بن عبدالله بن سالم (سلیم) بن هلال اشجعی، بنی اشجع بن ریث.

از اهالی کوفه می باشد. وی از شعرای لوده و بذله گوی آنجا بود که سه نفر از قضات آن دیار، یعنی عبدالملک بن عمیر، شعبی و ابن ابی لیلی را هجو کرده است. او اشعاری دارد. هذیل سرانجام در حدود 120 هـ درگذشت.1

پی نوشت ها

[1] ـ معجم الشعراء 405 الاعلام 8/80.*

هریر ـ کاتب (زنده در قرن دوم هجری)

ابوهاشم هریر بن صریح کاتب.

اهل حاضر طیّ،1 زیست گاه قبیله طی2 واقع در نزدیکی حلب3 و کاتب ثمامه (قمامه) و عبدالملک بن صالح هاشمی4 (م 196 هـ )5 بود. الندیم او را در شمار فصیحان6 و ده بلیغ برتر ذکر کرده است.7 هریر دارای تألیفی به نام کتاب رسائل مشتمل بر یکصد ورق بوده که الندیم آن را دیده است.8

پی نوشت ها

[1] ـ الفهرست (الندیم) 133.
[2] ــ معجم قبائل العرب 2/688.
[3] ــ معجم البلدان 2/206.
[4] ــ الفهرست (الندیم) 133 و139.
[5] ــ الاعلام 4/159.
[6] ــ الفهرست (الندیم) 133.
[7] ــ الفهرست (الندیم) 140 لغت نامه دهخدا 14/20745.
[8] ــ الفهرست (الندیم) 133.*

هشام ـ تمیمی (در عصر امام صادق(علیه السلام))

ابوساسان هشام بن سری تمیمی کوفی.

وی از راویان شیعه1 و از اصحاب و یاران امام صادق(علیه السلام)2 بوده و از آن امام روایت نموده است. محمد بن ابی حمزه از جمله کسانی است که از او روایت کرده است.3 کتاب الحدیث از آثار اوست.4

پی نوشت ها

[1] ـ رجال النجاشی 2/443. 2 ـ رجال الطوسی 330.
[3] ــ رجال النجاشی 2/443.
[4] ــ الذریعه 6/308.*