نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 167
27
مجلس 27: عُجب نابود كننده اعمال نيك
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِينَ
قال رسول الله(ص):
«وَ لَا سَيِّئَةَ أَسْرَى مِنَ الْعُجْبِ وَ لَا زَهَادَةَ أَقْرَبُ مِنَ التَقَاعُدِ»[1]
در ادامه حديث قبل، حضرت(ص) مىفرمايد:
«وَ لَا سَيِّئَةَ أَسْرَى مِنَ الْعُجْبِ» هيچ گناهى با سرايت تر از عُجب نيست. حالت گناهان فرق مىكند. در برخى از گناهان، نفس عمل گناه است و كارى به عمل ديگر انسان ندارد. خودش گناه و معصيت است كه اگر انجام داده شود اثرش هم بار مىشود. بعضى از گناهان هم هستند كه گناه بودنشان از باب آزار است يعنى چرا گناه است؟ براى اينكه اثر كارهاى ديگر را از بين مىبرد. گناه بودنش از باب اين است كه وجودش باعث هدر رفتن كارهاى ديگر مىشود. ممكن است كسى خودش گناهكار باشد و در عين حال، مردم آزار هم باشد، گناه مردم آزارى بيشتر از گناه خودش است امّا ممكن است فقط خودش گناه كند و به خودش ضرر زده باشد خدا از سر تقصير اين فرد دوّم، زودتر مىگذرد تا كسى كه مردم آزارى كرده باشد، او گناهش خيلى بالاتر است براى اينكه به مردم آسيب رسانده است.