نام کتاب : BOK36845 نویسنده : 0 جلد : 1 صفحه : 335
هم«وَ حُبَّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ» محبّت داشتن به اميرالمؤمنين(ع).[1] پس ببينيد، فرستادن صلوات افضل الاعمال حساب شده است.
«يَا عَلِيُّ، إِيَّاكَ وَ نَقْرَةَ الْغُرَابِ وَ فَرِيشَةَ الْأَسَدِ» از اين دو كار بپرهيز: يكى«نَقْرَةَ الْغُرَابِ» را نداشته باش يعنى در نمازتان مواظب باشيد ركوع و سجودتان را با آرامش بياوريد و مثل نوك زدن كلاغ تند تند سرتان را نگذاريد و برداريد و دوّم اينكه«فَرِيشَةَ الْأَسَدِ» نداشته باشيد يعنى خود را در نماز مانند شير به زمين نچسبانيد. يكى از چيزهايى كه محبوبيت دارد{a«تَجَنُّح»a} است. حضرت(ص) اشاره به اين دارد كه هميشه{a«مُتِجَنّح»a} باشيد يعنى وقتى نماز مىخوانيد دستها را به طرفين خود بگيريد كه مستحب است در ركوع و سجود نيز انسان اينگونه باشد مثل حيواناتى كه جناحشان را باز مىكنند، از جمله كبوتر كه وقتى مىخواهد در مقابل حيوان ديگر تواضع كند بالش را باز مىكند.
در موقع نماز و در ركوع و سجود اگر انسان{a«مُتجنّح»a} باشد علامت تواضع و كوچكى است؛ بنابراين، مُتجنّح بودن در نماز يكى از مستحبّات نماز است؛ البتّه در مورد خانم ها گفته شده است كه مستحب است دستها را پايين بگذارند كه همينطور در رساله ها هم نوشتهاند امّا در مورد آقايان گفته شده است كه دستها را{a«مُتجنّح»a} بياورند و فقط در يك جا براى مرد هم مستحب است كه دستش را پايين بگذارد آن هم در سجده شكر است. در سجده شكر گفته شده است كه دست ها را بخوابانيد سينه هم به خاك ماليده شود كه نشانه تواضع و فروتنى است. نتيجه اين تواضع اين است كه خدا به انسان عظمت مىدهد. شكر به اين صورت تعبّد است.