با این حال قرائن نشان می دهد که شیخ صدوق، به صحّت تمام احادیث کافی حکم نمی کند:

1. وی پس از نقل روایتی از کافی ، به فتوا ندادن بدان و فتوا دادن به روایت معارض از امام حسن عسکری علیه السلام اشاره کرده می افزاید: و لو صحّ الخبران جمیعاً لکان الواجب بقول الأخیر علیه السلام. . . (1)بکار گرفتن واژۀ «لو» ، لااقل از تردید وی در صحّت این روایت حکایت می کند.

2. شیخ صدوق، دربارۀ روایت صلاة غدیر آورده که استاد وی ابن ولید این روایت را صحیح نمی دانست و می گفت که این حدیث از طریق محمد بن موسی الهمدانی نقل شده که کذّاب و غیر ثقه بود، شیخ صدوق می افزاید: هر روایتی که استاد ما بر آن صحّه نگذارد در نزد ما متروک و غیر صحیح است. (2)

محمد بن موسی الهمدانی، در نزد ابن ولید واضع کتاب خالد بن عبد اللّه بن سدیر و دو اصل زید زرّاد و زید فرسی معرفی شده است، (3)لذا شیخ صدوق از روایت این کتاب ها خودداری کرده است، با این حال محمد بن موسی (الهمدانی) در 20 روایت کافی واقع است.

3. ابن ولید و به تبع وی شیخ صدوق افراد بسیاری را که در اسناد کتاب نوادر الحکمة واقعند استثناء کرده، از نقل روایات آنها خودداری کرده اند، اکثر این افراد در اسناد کافی واقعند.

4. شیخ صدوق دربارۀ راویانی چند به ضعیف بودن آنها یا فساد مذهب ایشان تصریح کرده، اشاره می کند که به روایات منفرد آنها فتوا نمی دهد، این افراد همگی در اسناد کافی واقعند و گاه روایت کلینی از آنها بسیار زیاد است:

- سکونی، (4)نام وی در بیش از 450 روایت کافی وارد شده است.

(1) الفقیه، ج 4، ص 203، ذیل ح 5472.

(2) الفقیه، ج 2، ص 90، ذیل ح 1817.

(3) فهرست طوسی، ص 174، ش 269 و ص 201، ش 299 و 300. [1]

(4) الفقیه، ج 4، ص 344، ذیل ح 5745.