14. و بإسناده عن ابن محبوب عن مالک بن عطیة. . .

در قسم دوم غالباً سیاق روایات نشان می دهد که کلمۀ «بإسناده» اشاره به سند قبل است، مثال:

علی بن إبراهیم عن أبیه عن النوفلی عن السکونی عن أبی عبد اللّه علیه السلام قال قال رسول اللّه. . . . (1)

3. و بإسناده قال قال رسول اللّه صلی الله علیه و آله. . . .

شبیه تعبیر حدیث 3، پس از سند معروف به سکونی، بسیار تکرار شده است. (2)

در هر دو قسم روایت یا شبیه آن در جای دیگری از کافی یا مصدر دیگر به گونه ای نقل شده که اشاره بودن این عبارت را روشن می سازد، محدثان بزرگ همچون شیخ طوسی و مرحوم مجلسی و شیخ حر عاملی هم نوعاً سند را همان سند پیشین دانسته اند.

مثال اوّل:

عدة من أصحابنا عن أحمد بن محمد بن خالد عن أبیه عمن ذکره عن محمد بن عبد الرحمن بن أبی لیلی عن أبیه عن أبی جعفر علیه السلام قال إن لکل شیء قفلا و قفل الإیمان الرفق. (3)

2. و بإسناده قال قال أبو جعفر علیه السلام، من قسم له الرزق قسم له الإیمان.

نظیر روایت دوم با همان سند در کافی از محمد بن عبد الرحمن بن أبی لیلی عن أبی جعفر علیه السلام قال: من قسم له الخرق حجب عنه الإیمان، (4)این روایت - که در سند آن سقط «عن أبیه» رخ داده - و حدیث دوم ظاهراً دو قطعه از یک روایت بوده اند.

بهر حال عبارت «بإسناده» اشاره به سند قبل دارد چنانچه مرحوم مجلسی در بحار سند را با همان سند آورده است. (5)

(1) کافی، 5 ص 3، ح 2.

(2) مثلا: ج 2، ص 79: ح 6، 263، ح 14، 295، ح 8، 5 3، 49، ح 51 ح 3 143 ح 9 و. . .

(3) کافی، ج 2 ص 118 ح 1.

(4) کافی، ج 2، ص 321، ح 1.

(5) بحارالانوار، ج 75، ص 56 [1] ح، ح 21.