و کتاب أشربه تا ابواب انبذه (6: 392 به بعد) .

و کتاب دواجن (6: 535 به بعد) .

بسیار از محاسن بهره گرفته شده است.

3. کتاب حسین بن سعید، که به نام نوادر أحمد بن محمد بن عیسی به چاپ رسیده، از اجزاء کتاب های سی گانۀ حسین بن سعید است. (1)

کتاب النکاح 5: 415 - 416، 423 - 424، 426 - 427.

کتاب الإیمان و النذور و الکفارات 7: 440، 454 - 455.

4. کتاب أبو سعید عصفری (این کتاب در ضمن اصول ستة عشر به چاپ رسیده است) .

کتاب الحجة 1: 530/6، 534/17 و 18.

5. کتاب سلیم بن قیس هلالی

کتاب فضل العلم 1: 44/1، 46/1، 62/1.

کتاب الحجة 1: 191/5، 297/1، 529/4، 539/1.

کتاب الإیمان و الکفر 2: 391/1، 414/1.

شیوۀ اقتباس از مصادر موجود

با مراجعه به مواردی که صریحاً نام مصدر حدیث در سلسلۀ سند ذکر شده است در می یابیم که مؤلف گاه تغییراتی در هنگام برداشتن احادیث در سلسلۀ سند انجام می دهد، این کارها که در جهت یکدست کردن و انسجام بخشیدن بیشتر صورت گرفته عبارتند از:

1. تبدیل عبارات روایتی گوناگون به عنعنه.

قال حدّثنی خ عن. (2)

حدثنا خ عن ( بصائر : 230/5 خ کافی 1: 257/3)

(1) ر. ک. مقالۀ «نوادر أحمد بن محمد بن عیسی یا کتاب حسین بن سعید؟» ، مجلۀ آینۀ پژوهش، شمارۀ 46، ص 23 - 26.

(2) بصائر الدرجات، ص 199، ح 1؛ کافی، ج 1، ص 197، ح 3؛ محاسن، ص 32، ح 21؛ کافی، ج 2، ص 519، ح 1.